DJ DMDN, serieuze toewijding aan het obscure.
Echte naam: Sjak van Bussel, alias Jac Van Bussel, Jacinthebox. Label-eigenaar van Midas Tapes, Midas Music, Supreme Tool Supplies en Antenne naar de gelijknamige kleding en platenwinkel Antenne/ SamSam. Tilburg. Noordstraat 82. Afkorting DMDN was in het begin eigenlijk Dva Met Dva Nichts (2+2=0). In de Jaren 80/90 volop actief bij Radio Banzai met het programma ‘Consumenten Electronica’.
Nu elke zaterdag te beluisteren bij Radio Aktief 828 am Middengolf tussen 20.00-21.00


Een interview met Psychedelic Babymag.
Vertaald interview van https://www.psychedelicbabymag.com/2020/09/sjak-van-bussel-interview-the-cassette-underground.html
Sjak van Bussel is een van de oprichters van het legendarische Nederlandse undergroundlabel Midas Tapes, dat begin jaren tachtig van start ging, en van Supreme Tool Supplies, een label en postorderbedrijf uit het begin van de jaren negentig. Hij was – en is nog steeds – een belangrijke figuur in de Nederlandse DIY-undergroundscene. Hij is een ware geluidsmaker, actief in bands als The Berlin Wall, Club Rialto, THU20, Lewd en Bunkur, naast talloze soloprojecten. Tegenwoordig runt hij platenzaak Antenne in Tilburg.
“Ik ontdekte een Engelse radiozender voor militairen die in Duitsland gestationeerd waren; daar hoorde ik voor het eerst The Fall, gedraaid door John Peel. Vanaf dat moment ontstond mijn interesse in onafhankelijke en obscure muziek.”
Hoe raakte je voor het eerst geïnteresseerd in muziek? Naar wat voor muziek luisterde je toen je een tiener was?
Sjak van Bussel: Mijn interesse in muziek is er met de paplepel ingegoten. Ik ben de tiende en jongste uit een groot gezin, en bijna iedereen luisterde naar (mainstream) muziek. Ik draaide dus al platen toen ik – bij wijze van spreken – nog in de luiers zat. Ik had een oom die zo’n beetje in het café woonde; telkens als de jukebox daar werd ververst, kocht hij alle singles op en kreeg ik ze cadeau. Toen ik een jaar of zes was, had ik al honderden jukeboxplaatjes – zonder hoes en flink versleten – allemaal Top 40-hits uit de jaren zestig en zeventig. Als kind was ik meteen gefascineerd door The Stones, en tot mijn dertiende verzamelde ik uitsluitend platen van hen.

Waar en wanneer ben je opgegroeid? Had de lokale scene invloed op je muzieksmaak?
Ik groeide op in een klein dorp genaamd Asten, in het zuiden van Nederland – destijds met zo’n 14.000 inwoners. De enige stad van enige betekenis in de buurt was Eindhoven, op 40 kilometer afstand. Asten had een jongerencentrum genaamd O.J.C. Pepijn, en in de jaren tachtig ontvingen we nog subsidie, waardoor we het programma precies zo konden samenstellen als we zelf wilden. In het nabijgelegen dorp Deurne was ook een alternatieve scene en een jongerencentrum; we pendelden dus heen en weer tussen Asten en Deurne om naar goede bands te kijken en vrienden te ontmoeten.
O.J.C. Pepijn in Asten werd in de jaren zeventig opgericht door lokale hippies en buitenbeentjes. Het werd volledig door vrijwilligers gerund en er traden vooral blues- en rockbands op, totdat begin jaren tachtig een nieuwe generatie liefhebbers van new wave en punk het roer overnam. Voor een dorp van die omvang hadden we een behoorlijk gedurfd programma. Vanaf mijn vijftiende was ik er zelf erg actief als organisator en achter de bar. Zeker in periodes waarin er weinig andere vrijwilligers waren, kregen we de ruimte om een programma samen te stellen met veel punk-, industrial- en new wave-bands.
Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat wij – een groepje vrienden – onze stempel op de scene hebben gedrukt, in plaats van andersom. Iemand moest het budget immers besteden… Artiesten die gewend waren aan grote steden, keken vaak hun ogen uit wanneer ze in dit dorp belandden – een plek waar ze nog nooit van hadden gehoord.
De enige mensen in het dorp die echt invloed hebben gehad op mijn muzieksmaak, waren de leden van de lokale cold wave-band J’nitors United C.O.D. – een groep die in mijn ogen zwaar ondergewaardeerd was. Ze repeteerden wekelijks in het jongerencentrum; ik was daar vaak aanwezig en leerde de bandleden goed kennen. Dat vormde een uitstekende basis voor onze vriendschap en latere samenwerking. Via hen ontdekte ik goede muziek, net als door te luisteren naar het radioprogramma van John Peel. Ik nam ook vaak de bus naar Eindhoven, waar je een aantal goede platenzaken had; in lokale kroegen kon je goede wiet kopen en poppodium Effenaar had destijds een sublieme programmering, met bands als The Birthday Party, The Fall, Swans en Sonic Youth – stuk voor stuk groepen die muziek uitbrachten op labels als Rough Trade, 4AD, Factory, enzovoort.
Wanneer besloot je dat je zelf muziek wilde gaan maken en optreden?
Als kind stond ik al voor de spiegel te spelen met een nep-gitaar, dromend van een plek in een band. Ik had een stervormige gitaar, uitgezaagd uit multiplex – precies zo een als Garry Glitter had, haha.
Toen ik 13 was, kreeg ik een goedkope, merkloze Japanse elektrische gitaar en richtte ik een schoolbandje op. Later heb ik alle nummers van Jacinthebox met diezelfde gitaar opgenomen. Hij had een vlijmscherp geluid; eigenlijk is het de enige elektrische gitaar die ik ooit heb gehad.
Tja, zo komt van het een het ander…
“De ‘doe-het-zelf’-mentaliteit heeft me altijd aangesproken.”
Ontstaan
Hoe is A-Tapes ontstaan, het project dat al snel uitgroeide tot het beruchte undergroundlabel Midas Tapes? Wat was de voornaamste aanleiding daarvoor?
Toen ik undergroundmuziek ontdekte, stortte ik me er meteen met groot fanatisme in. Ik bezorgde bergen kranten om geld te verdienen, zodat ik zoveel mogelijk platen kon kopen. In die tijd las ik ook allerlei fanzines, waaronder Koekrand, waarin vaak cassettes werden besproken. Ik besloot op goed geluk een verzamelcassette te kopen, en die beviel meteen enorm. Volgens mij was het de Ruzie-cassette, uitgebracht door het Nederlandse label Ruziek. Op dat moment wist ik direct: dit wil ik ook doen. De ‘doe-het-zelf’-mentaliteit (DIY) sprak me vanaf dat moment enorm aan.
Ik besloot een cassette-label op te richten onder de naam A-Tapes. Die ‘A’ werd geschreven als een anarchiesymbool en stond bovendien voor mijn woonplaats Asten. Maar omdat al na een paar uitgaven duidelijk werd dat de focus meer op postpunk, noise en experimentele muziek lag – zonder specifiek politiek statement – veranderde ik de naam in Midas Tapes, vernoemd naar het lokale winkelcentrum Midas.
Je bent bij zo ontzettend veel projecten betrokken geweest, dus vergeef het me als ik ergens een foutje maak: de eerste uitgave op Midas Tapes was van de punkband The Berlin Wall. Maakte jij daar zelf ook deel van uit?
De allereerste cassette die ik uitbracht, was de derde in de catalogus. De eerste en tweede stonden al gepland, maar de derde was als eerste klaar. De eerste in de catalogus was van de punkband The Berlin Wall. Dat was de eerste serieuze band waarin ik speelde en die uitsluitend eigen nummers ten gehore bracht. Uiteindelijk hebben we slechts twee jaar bestaan, al voelde dat voor mij alsof het veel langer duurde. Ik werd van school gestuurd, liep van huis weg, experimenteerde met van alles en nog wat… Het was een zeer belangrijke periode voor me, die in mijn herinnering veel langer heeft geduurd dan de paar jaar dat het uiteindelijk heeft geduurd.
De allereerste cassette die ik uitbracht, was de derde in de catalogus. De eerste en tweede stonden al gepland, maar de derde was als eerste klaar. De eerste uitgave in de catalogus was van de punkband The Berlin Wall. Dat was de eerste serieuze band waarin ik speelde en die uitsluitend eigen nummers ten gehore bracht. Uiteindelijk hebben we slechts twee jaar bestaan, al voelde dat voor mij wel langer. We speelden behoorlijk wat concerten in de regio en hadden een trouwe schare fans. Omdat we nauwelijks geld hadden, repeteerden we met zang, bas en gitaar over één versterker; een opnamestudio zat er niet in. Het bleef daarom helaas bij één cassette en een paar nummers op verzamelcassettes.
Ik weet niet meer precies waarom we ermee zijn gestopt. Misschien was de inspiratie wel op…
En toen waren er nog een paar punk-compilaties, met onder andere de band The Fall. Hoe is dat zo gekomen?
The Fall stond op de cassette Rare Boys Die Punkers (Weird Boys Those Punks) – dat was de allereerste cassette die ik uitbracht. Op die band stonden nummers van Bounded Sound (een van de gitaristen van J’nitors United C.O.D.) en repetitieopnames van The Berlin Wall. Eigenlijk wilde ik live-opnames van The Clefts op de band zetten; ze hadden me die beloofd, maar nooit geleverd. Dus heb ik zelf twee nummers van hun 7-inch-single gehaald en ze er zonder toestemming op gezet.
Ik had ook mijn cassetterecorder mee naar een concert van The Fall gesmokkeld, maar de batterijen waren al leeg toen het optreden begon. Daardoor kon ik alleen de eerste vier nummers opnemen, en die klonken bovendien een beetje te snel. Daarnaast heb ik onder de naam ZRQ wat eenvoudige gitaarmelodieën opgenomen op een oude bandrecorder (zo’n apparaat met spoelen).
Ik wilde zo ontzettend graag een cassette uitbrengen… het werd een vreemde mix, maar wel een erg leuke.
Wat is het verhaal achter de Pyramid Paranoid-release?
Het idee was om onder die naam cassettes uit te brengen met eenmalige jamsessies die ik met vrienden uit de buurt had opgenomen. Uiteindelijk zijn er twee cassettes onder die naam verschenen: de eerste was een improvisatiesessie met een vriend met wie ik in een ver verleden in een schoolbandje had gezeten; de tweede was met een vriend die nog nooit een basgitaar had aangeraakt. Die tweede cassette bevat improvisaties die ik opnam met bandleden van J’nitors United C.O.D.
Twee van die opgenomen nummers werden kort daarna gebruikt voor een zijproject van J’nitors, genaamd Two Men Arrested. Binnenkort verschijnt daarvan een live-lp, met opnames van een optreden uit 1983 – dezelfde avond waarop The Berlin Wall hun afscheidsconcert gaf.
Je trad onder verschillende namen op. Was het gebruik van verschillende namen te wijten aan het feit dat het om verschillende soorten opgenomen materiaal ging?
De reden is heel eenvoudig: onder de naam Jacinthebox maakte ik ‘no wave’-gitaarlawaai, en later maakte ik onder de naam DMDN (Dva Met Dva Nichts) ambient- en noisetracks die uitsluitend met elektronica tot stand kwamen. Alle andere bands waarin ik speelde, hadden uiteraard hun eigen namen.
Hoe zit het met Club Rialto?
Club Rialto ontstond toen ik goed bevriend raakte met Guido Doesborg, een dorpsgenoot. Hij had een neef met wie hij het goed kon vinden en die basgitarist was. Zo leerde ik Roel Meelkop kennen en zijn we onder de naam Club Rialto muziek gaan maken.
We waren een postpunk/new wave-trio met gitaar, bas, zang en een drumcomputer.
In die periode hadden we alle drie ook een soloproject. Guido zat in Dwarf Farm, Roel in Happy Halloween en ik in Jacinthebox. Guido woonde destijds in een kraakpand samen met Jos Smolders, die tijdens de optredens in Club Rialto de visuals verzorgde.
Een van de bekendere groepen waar je deel van uitmaakte, is THU20. Wat was het concept daarachter?
Op een avond werd Club Rialto gevraagd voor een optreden, maar Roel kon op het laatste moment niet meedoen. Guido en ik verzorgden, samen met onze toenmalige geluidstechnicus Peter Duimelinks en vriend Jos Smolders, een improvisatieoptreden onder de naam THU20 (onder die naam hadden Guido en ik al eerder wat opnames uitgebracht op verzamelcassettes).













